پيش از اينها فكر مي كردم خدا            خانه اي دارد كنار ابرها             مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتي از الماس و خشتي از طلا          پايه هاي برجش از عاج و بلور          بر سر تختي نشسته با غرور

ماه برق كوچكي از تاج او                     هر ستاره پولكي از تاج او               اطلس پيراهن او آسمان

نقش روي دامن او كهكشان                 رعد و برق شب طنين خنده اش      سيل و طوفان نعره توفنده اش

دكمه ي پيراهن او آفتاب                        برق تيغ خنجر او ماهتاب            هيچكس از جاي او آگاه نيست 

هيچكس را در حضورش جاي نيست         پيش از اينها خاطرم دلگير بود           از خدا در ذهنم اين تصوير بود 

آن خدا بي رحم بود و خشمگين            خانه اش در آسمان دور از زمين          بود اما در ميان ما نبود

مهربان و ساده و زيبا نبود                   در دل او دوستي جايي نداشت        مهرباني هيچ معنايي نداشت

هرچه پرسيدم از خود از خدا                از زمين از آسمان از ابرها                زود مي گفتند اين كار خداست

پرس و جو از كار او كاري خطاست     هرچه ميپرسي جوابش آتش است     آب اگر خوردي عذابش آتش است

تا ببندي چشم كورت مي كند           تا شدي نزديك دورت ميكند          كج گشودي دست سنگت مي كند

كج نهادي پا لنگت مي كند            تا خطا كردي عذابت مي كند            در ميان آتش آبت مي كند  

با همين قصه دلم مشغول بود       خوابهايم خواي ديو و غول بود            خواب ميديدم كه غرق آتشم

در دهان شعله هاي سركشم       در دهان اژدهايي خشمگين              بر سرم باران گرز آتشين

محو ميشد نعره هايم بي صدا         در طنين خنده ي خشم خدا             نيت من در نماز و در دعا 

ترس بود و وحشت از از خشم خدا    هرچه ميكردم همه از ترس بود      مثل از بر كردن يك درس بود

مثل تنبيه مدير مدرسه                   تلخ ، مثل خنده اي بي حوصله        سخت، مثل حل صدها مسئله

مثل تكليف رياضي سخت بود          مثل صرف فعل ماضي سخت بود       تا كه يك شب دست در دست پدر

راه افتادم به قصد يك سفر            در ميان راه، در يك روستا                 خانه اي ديدم ، خوب و آشنا

زود پرسيدم: پدر اينجا كجاست؟     گفت: اينجا خانه خوب خداست         گفت: اينجا مي شود يك لحظه ماند

گوشه اي خلوت،نمازي ساده خواند    با وضويي، دست و رويي تازه كرد     با دل خود گفت و گويي تازه كرد

گفتمش، پس آن خداي خشمگين      خانه اش اينجاست،اينجا در زمين      گفت: آري خانه ي او بي رياست

فرشهايش از گليم و بورياست          مهربان و ساده و بي كينه است         مثل نوري در دل آيينه است

عادت او نيست خشم و دشمني       نام او نور و نشانش روشني             خشم، نامي از نشانيهاي اوست

حالتي از مهرباني هاي اوست          قهر او از آشتي شيرين تر است         مثل قهر مهربان مادر است

تازه فهميدم خدايم، اين خداست       اين خداي مهربان و آشناست          دوستي از من به من نزديكتر

از رگ كردن به من نزديك تر                آن خداي پيش از اين را باد برد           نام او را هم دلم از ياد برد

آن خدا مثل خيال و خواب بود             چون حبابي، نقش روي آب بود          مي توانم بعد از اين با اين خدا

دوست باشم،دوست پاك و بي ريا        مي توان با اين خدا پرواز كرد             سفره ي دل را برايش باز كرد

مي توان درباره گل حرف زد               صاف و ساده، مثل بلبل حرف زد         چكه چكه مثل باران راز گفت

با دو قطره، صد هزاران راز گفت           مي توان با او صميمي حرف زد           مثل ياران قديمي حرف زد

مي توان تصنيفي از پرواز خواند          با الفباي سكوت آواز خواند                 مي توان مثل علف ها حرف زد   
با زباني بي الفبا حرف زد               مي توان درباره ي هرچيز گفت            مي توان شعري خيال انگيز گفت

مثل اين شعر روان و آشنا            

                                           پيش از اينها فكر مي كردم خدا .....

                                                                                                   خدا جونم چاكرتيم